«سؤال ششم» از کتاب "انوار صاحب الزمان" روحی فداه

تالیف حضرت آیت الله سید حسن ابطحی (دام عزه)

اينكه مى‏گويند براى سلامتى امام زمان  عليه‏السلام صلوات بفرستيد آيا درست است؟

مگر براى آن حضرت امكان بيمارى هم وجود دارد؟

پاسخ ما :

اوّلاً امام زمان  عليه‏السلام دو بُعد دارند:

     اوّل: بُعد ملكوتى كه روح مقدّسشان از مخلوقات خدا بوده كه خدا در اوّل خلقت خلقشان كرده و آن حضرت و ائمّه‏ى اطهار  عليهم‏السلام در عرش مستقر بوده‏اند كه در زيارت جامعه عرض مى‏كنيم: «خلقكم اللّه انوارا فجعلكم بعرشه محدقين حتّى منّ علينا بكم»[1] خدا شما را نورهائى كه در عرش بوديد خلق فرمود و در عرش بوديد تا خدا بر ما منّت گذاشت و شما را در ميان ما قرار داد.

      دوّم: بُعد ظاهرى و بدنى يعنى همين بدنِ گوشت و پوست و استخوانى كه هست. اين بدن صددرصد معمولى است. يعنى از حضرت نرجس خاتون متولّد شده و همه‏ى خصوصيّاتى كه ما داريم آن بدن هم دارد. اگر ميكربى به او برسد مريض مى‏شود و همه‏ى امراض ممكن است متوجّه وجود مقدّس بدن امام زمان  عليه‏السلام بشود. گرسنه و سير مى‏شوند، شمشير بخورند مجروح مى‏گردند و بايد داراى زن و فرزند هم باشند، همان خصوصيّاتى كه ما داريم ايشان هم دارند، منتهى چون ايشان روى يك نظام صحيح هستند و رعايت كامل حفظ‏الصحّه را در مورد بدنشان مى‏كنند، سالم‏تر مى‏مانند. اينكه ما براى آن حضرت دعا مى‏كنيم كه «و احفظه من بين يديه و من خلفه و عن يمينه و عن شماله واحرسه وامنعه من ان يوصل اليه بسوء»[2] درست است اگر خدا او را حفظ نكند، او هم مثل ما پير مى‏شود و حتّى ممكن است از دنيا برود، ولى خدا او را حفظ مى‏كند. لذا دعا كردن ما خيلى خوب است، از خدا خواسته‏ايم كه او را حفظ كن و خدا هم او را حفظ مى‏كند، همين طور كه شما براى پدرتان، براى دوستتان اين دعاها را مى‏كنيد.

     امّا اصل دعا در حقيقت اظهار محبّت است. مثلاً شما صلوات كه مى‏فرستيد، يعنى خدايا رحمتت را بر پيغمبر اكرم  صلى‏الله‏عليه‏و‏آله و آل او نازل كن. حال اگر ما صلوات نفرستيم، آيا خدا رحمتش را بر آنها نازل نمى‏كند؟ بله باز هم نازل مى‏كند. پس اين كار اظهار محبّت است، يعنى مى‏خواهيم بگوئيم تو را دوست داريم، امام زمانمان را دوست داريم، براى او دعا مى‏كنيم كه او سالم باشد ولى براى دشمنانش دعا مى‏كنيم كه از بين بروند و اصلاً نباشند. اينها يك نحوه اظهار محبّت است و بايد به آنها اظهار محبّت كرد، يعنى اين را بدانيد كه با اظهار محبّت، محبّت زياد مى‏شود. شما اگر برويد داخل حرم حضرت رضا  عليه‏السلام بنشينيد و سرتان را پائين بيندازيد و حتّى نگاه محبّت‏آميز به ضريح نكنيد محبّتتان به تدريج كم مى‏شود امّا اگر به هر نحوى كه شده مثلاً ضريح يا زمين را ببوسيد و به حضرت بگوئيد آقاجان قربانتان گردم، كم‏كم مى‏بينيد كه نشاط بيشترى پيدا مى‏كنيد، اگر شما كسى را خيلى دوست داشته باشيد ولى وقتى به او برخورد مى‏كنيد هيچ به او اظهار محبّت نكنيد، بعد از اينكه از او جدا شديد مى‏بينيد كه محبّتتان به او كم شده است. امّا اگر به او رسيديد و او را در بغل گرفتيد و اظهار محبّت كرديد و خيلى به او اظهار علاقه كرديد مى‏بينيد بعد از جدا شدن محبّتتان به او زياد شده به طورى كه نمى‏توانيد جدا شويد، از چيزهائى كه با اظهارش و انفاقش، زياد مى‏شود، يكى علم[3] و ديگرى محبّت است.[4] پس اين دعا در حقيقت اظهار محبّت ما نسبت به امام زمان  عليه‏السلام است و همچنين مى‏توانيم بگوئيم براى سلامتى ايشان صلوات فرستاده‏ايم و اصلاً خود صلوات هم درخواست سلامتى براى امام زمان  عليه‏السلام است، چون يقينا و قدر مسلّم از آل محمّد  صلى‏الله‏عليه‏و‏آله كه در زمان ما وجود دارد حضرت بقيّه‏اللّه  عليه‏السلام است.

منابع در ادامه مطلب قرار دارد...