یک دلیل از قرآن در اثبات نیاز به راهنما برای متقین :

و عبادالرحمن الذین یمشون علی الارض هونا و اذا خاطبهم الجاهلون قالوا سلاما . والذین یبیتون لربهم سجدا و قیاما . والذین یقولون ربنا اصرف عنا عذاب جهنم ان عذابها کان غراما . والذین اذا انفقوا لم یسرفوا و لم یفتروا و کان بین ذلک قواما . ........ والذین یقولون ربنا هب لنا من ازواجنا و ذریاتنا قره اعین واجعلنا للمتقین اماما .(سوره فرقان آیات64-75) ترجمه : و بندگان خدای بخشنده کسانی هستند که بی تکبر و بدون تشریفات به روی زمین راه میروند و وقتی که نادانها با حرف آنها را مخاطب قرار میدهند سلام میگویند . و کسانی هستند که شبها برای پروردگارشان سجده و قیام میکنند . و کسانی هستند که میگویند پروردگار ما عذاب جهنم را از ما بردار که قطعا عذاب جهنم سخت پردوامی خواهد بود . قطعا جایگاه جهنم و محل اقامت بدی است . ...........و کسانی هستند که میگویند پروردگار ما از همسران و فرزندانمان روشنی چشمی به ما عنایت کن و ما را برای متقین پیشوا و امام قرار بده .

 

توضیح دلیل قرآن : بندگان خدای رحمان این صفات را دارند تا آنجا میرسد که : میگویند خدایا ما را امام و پیشوا برای متقین قرار بده . این اشخاص ائمه اطهار نیستند . انبیاء نیز منحصرا منظور نیستند بلکه کسانی هستند که با کسب صفات و حالات و مراتبی که در این آیات گفته شده به اینجا میرسند که خدا آنها را بعنوان راهنمای کسانی که میخواهند تقوا داشته باشند انتخاب میکند . این دلیل از قرآن در اثبات نیاز به راهنما برای متقین است.

 

دلیل سنت یا همان روایات خاندان عصمت علیهم السلام : در کتاب منیه المرید از شهید ثانی ص 147 : و قال امیرالمومنین فی کلام له خطبه علی المنبر : ایها الناس اذا علمتم فاعلموا بما علمتم لعلکم تهتدون ان العالم العامل بغیره کالجاهل الحائرالذی لایستفیق عن جهله بل قدرایت ان الحجه علیه اعظم والحسره ادوم علی هذا العالم المنسلخ من علمه منها علی هذاالجاهل ........ وان من الحق ان تفقهوا و من الفقه ان لاتغتروا و ان من انصحکم لنفسه اطوعکم لربه و اغشکم لنفسه اعصاکم لربه و من یطع الله یامن و یستبشر و من یعص الله یخب و یندم

وسال المفضل بن عمر اباعبدالله فقال بم یعرف الناجی ؟ قال من کان فعله لقوله موافقا فانت له بالشهاده و من لم یکن فعله لقوله موافقا فانما ذلک مستودع

امیرالمومنین علی علیه السلام فرمود : ای مردم وقتی یاد گرفتید پس آنرا یاد بدهید شاید شما هدایت شوید .

مفضل بن عمر از ابیعبدالله علیه السلام پرسید : نجات دهنده چگونه شناخته میشود ؟ فرمود : کسی که عملش با حرفش موافق است

اینها تنها مختصری از دلائل بیشماری بود که وجود داشت . با وجود این سه ادله ، حجیت کار ثابت میشود .